Contact

 

Het Spoor: Outdoor > Quest

Outdoor Dome = Outdoor droom
Een 450 meter lange tunnel is niet zo heel bijzonder. Wat wél bijzonder is, is als er in diezelfde tunnel geen licht is. Oftewel, je ziet geen hand voor ogen. Bovendien geeft de tunnel toegang tot jouw outdoor droom. Waarschuwing: lezen van dit artikel is op eigen risico!

Als je een arrangement boekt in Domaine de Carriënta is de kans groot dat je een aantal maal die dag je ogen dichtknijpt van de spanning. Maar de kans is nóg groter dat jij je die dag nog lang zult herinneren als een geweldige ervaring.
3-5-2004 door Cuny over Survival
Via Ferrata - Een weg van IJzer.
De wand is steil. Glibberig ook. Ook de stalen kabels waaraan ik beetje voor beetje omhoog klim zijn glad. Ik heb niet echt hoogtevrees maar van rare hoogtes roestige kabels krijg ik wel altijd een beetje een raar gevoel in mijn onderbuik. Wat trillerig. Maar gelukkig gaat dat ook altijd weel snel voorbij zodat ik na een paar minuten rustig kan ademhalen en genieten van de schoonheid om me heen. Zoals dat stromende beekje dat wild spetterend zich een weg naar het dal toe baant, wanneer ik dankzij een smal stalen bruggetje een ravijn overwin. Dit is Via Ferrata.
22-4-2003 door MB over Bergsport
GPS
Dat de wereld de afgelopen 20 jaar kleiner is geworden is ondertussen wel duidelijk. Binnen 24 uur kun je elke plek op de wereld bereiken. In 80 dagen rond de wereld? Dan heb je alle tijd om rustig overal van te genieten en je uitgebreid te verdiepen in de zeden en gewoonten van de verre volkeren en culturen.
Ook kun je vanuit de Zweedse bossen zonder enig probleem bellen naar het thuisfront om te vragen hoe het met de kat gaat of met je PDA je mail lezen. Je zal maar zonder zitten..
22-4-2003 door Olof over Wandelen
Everest 2002
De nieuwsberichten volgen snel, daarom verzamelen we hier de voorgaande berichten over de Eneco-Everest 2002 expeditie
28-5-2002 door Olof over Bergsport

De West Highland Way
We hebben net de gevangenis van Rob Roy gevonden, de roemruchte Schotse Robin Hood. Het oeverpad langs Loch Lomond slingert weer omhoog zodat we iets droger lopen...
 

The West Highland Way, gelopen door Philip van der Zee en Mirjam van Musscher.
Tekst en foto's Mirjam van Musscher

De woeste natuur doet je alle gevoel voor beschaving vergeten maar gelukkig eindigt elke etappe ongeveer in een pub. Een van de leuke dingen van Schotland.

Vlak bij een weg lopen geeft je nou niet dat echte outdoor gevoel dus tot onze opluchting zien we dat de weg ophoudt bij het Rowardennan hotel. De West Highland Way volgt al enige tijd de oever van het Loch Lomond maar nu gaat het ruige werk beginnen! De recente regenval verklaart het zompige pad. Ondanks de modder genieten we van de prachtige vergezichten over het Loch. Af en toe stuiten we op een visserskampement. Ruige kerels steken vanaf de bewoonde kant van het loch per boot over en gaan hier survival spelen. Ze zijn waarschijnlijk weinig wandelaars gewend want ze bekijken ons alsof we van een andere planeet komen.

Naaktslak
We hebben ons verkeken op de afstand. Het is al ver na het middaguur als we eindelijk hongerig en moe het Inversnaid Hotel bereiken. We trekken onze klamme schoenen uit waar ik tot mijn afgrijzen een geplette naaktslak in aantref! De keuken is al gesloten maar de vriendelijke ober brengt ons een bord rolls en cheddar. Daarop redden we het tot het eindpunt van die dag, Ardleish. In Ardleish blijkt echter niets te vinden behalve een paal met een stormbal eraan. Als je die hijst wordt je opgehaald per boot belooft het bord ernaast. We hijsen de bal en waarempel, aan de overzijde van het Loch ontwaren we een bootje dat zich losmaakt van de oever om ons op te halen.

Geest
Loch Lomond ligt achter ons en we lopen nu door flink heuvelachtig terrein. Het heeft al de hele ochtend geregend als we een open hooischuur tegenkomen waar we ons installeren voor de lunch. We willen de ruïne van St Fillan’s Chapel graag bekijken en alsof onze gebeden verhoort worden klaart het prompt op. Er lijkt echter weinig te te zien en we schieten wat plaatjes van het pittoreske kerkhofje. Dat we een geest over het hoofd hebben gezien merken we pas later. Op de foto blijkt een geheimzinnige witte vlek te staan!

Patriot
Na de drukte van Tyndrum lopen we te genieten van de rust. Het is schitterend loopweer: droog, iets bewolkt en windstil. We volgen de overblijfselen van de oude Glencoe road en vragen ons af wat al die toeristen uit Tyndrum de hele dag doen, wij zien niemand! Na Bridge of Orchy komen we in de buurt van het Rannoch Moor. ‘s Avonds in de walkersbar van het Inveroran Hotel wordt de eigen identiteit van Schotland ons nog eens uitgelegd door de fanatieke schotse patriot Ian. Hij blijkt bereid desnoods te zwaard economische onafhankelijkheid te bevechten. Als de televisieweerman vervolgens “dry and sunny in Scotland” en “excessive showers in the London region” voorspelt en de ganse bar vol locals in homerisch gebulder uitbarst begrijpen we dat nationale eenheid in Groot Britannië alleen in naam bestaat. Het duurt even voor we in slaap vallen, Ian heeft ons bang gemaakt met enge verhalen over gigantische libelle-achtige insecten die soms wandelaars over het Rannoch Moor aanvallen...

Militairy Road
Het traject langs het Rannoch Moor blijkt een eitje. We hebben hoogstens last van wat midges. De oude Militairy Road die we volgen loopt heel comfortabel en van de moerasachtige toestanden die we verwachten is niks te merken onder de strakblauwe hemel. Indrukwekkend zijn de restanten van oerbos die we tegenkomen. Geconserveerd onder een laag water zijn stompen van naaldbomen te zien die hier inmiddels al zo’n duizend jaar niet meer groeien.

Devil’s Staircase
Tijdens de op een na laatste etappe van de West Higland Way moeten we de Devil’s Staircase bedwingen. We verwachten een steile klim maar dat blijkt erg mee te vallen. De lange afdaling die volgt voor we in Kinlochleven aankomen vinden we veel zwaarder. Only 15 miles to go to Fort William!

Sticky Mud Pie
De laatste dag van onze tocht stelt ons zwaar op de proef. Het druilregent de hele dag en van de Ben Nevis is ook al niets te zien. De Ben Nevis is met z’n 1344 meter de hoogste berg van Engeland en we waren van plan hem te gaan beklimmen. De zware mist die om de top hangt vinden we niet uitnodigend dus we besluiten er nog een nachtje over te slapen. Het luxe diner wat we onszelf gunnen maakt de hele dag weer goed. De ober is ongelooflijk geestig en het toetje - Sticky Mud Pie - zal ik nooit vergeten.


De West Highland Way is een lange-afstandwandelpad met een lengte van zo’n 160 km. Officieel begint de route in hartje Glasgow. Gelukkig schrijft onze gids voor dat alleen de echte puristen dit hoeven te doen en dat stadshaters de eerste etappe mogen overslaan. Wij vinden een rugzak naast een snelweg geen gezicht dus zijn we gestart in Milngavie, een slaperig voorstadje van Glasgow.
De West Highland Way eindigt in Fort William, aan de Schotse westkust.

21-6-2001 door Mirjam van Musscher over Wandelen
Wandelen in Madeira’s Hof van Eden
Sinta a natureza à sua volta
Steeds luider klinkt het geraas van neerstortend water. We moeten vlakbij de Caldeirão Verde, de Groene Ketel, zijn. Het pad slingert door een van de meest afgelegen en wildste plekken van Madeira. En een van de mooiste.
1-6-2001 door Els Spanjer over Wandelen
Namasté per ATB
Zie je het al voor je? Met je vol gepakte rugzak op je rug en je ATB aan je hand loop je de luchthaven van Kathmandu af. Voor het eerst ben je in Azië, voor het eerst raken de banden van je bike de Nepalese bodem. Je kijkt om je heen, snuift de geur van dit nieuwe continent tot diep in je longen naar binnen en hebt zin om er tegenaan te gaan. In een keer die totaal andere wereld en die drukte. Dit is een moment om nooit te vergeten!
19-3-2001 door Jeroen van Elswijk over Fietsen
2000 km op de step
Rudy van Bork kan zijn buitensportverleden niet vergeten. Tegenwoordig beleggingsadviseur, maar toch op zoek naar een sportieve uitdaging
8-3-2001 door Rudy over Fietsen
LOCO BILBAO
Enkele jaren geleden kwam ik voor het eerst in Bilbao; een stad vol tegenstellingen.
12-2-2001 door Jeroen van Elswijk over Extreme
Surf’s Up Dude!
Voor iedereen die een beetje filosofisch is ingesteld, of hij nu surft of niet, komt het er een keer van. Je loopt op het strand, tuurt een beetje in de rondte en kijkt en luistert naar de golven. Al duizenden keren heb je de zee gezien, maar nog nooit had je je afgevraagd: Waar komen die golven toch eigenlijk vandaan? Hoe ontstaan ze? Waarom is de zee soms een grote woeste schuimbak en soms zo glad als een spiegel? En waarom hebben die mensen in die rubberen pakken die die planken onder hun arm dragen altijd zo ontzettend veel lol?
14-1-2001 door Jeroen van Elswijk over Extreme
Van de zuidpool naar huis...
Begin januari hield het mailen van de beide poolgangers op; het kostte ze teveel energie en het leek zo zinloos... Maar gelukkig hebben ze zich bedacht. We worden zo weer op de hoogte gehouden van de lange tocht terug
13-1-2001 door Olof over Extreme
Van de Zuidpool...
Na een paar warme dagen en heimelijk verstuurde mail van het onderzoekscentrum op de pool zijn Marco en Wilco aan de terugreis begonnen:
10-1-2001 door olof over Extreme
Op de zuidpool
Na een barre tocht die niet overal even vlekkeloos verliep is ook de 4de expeditie van 'origin to the source' geslaagd!
28-12-2000 door Olof over Extreme
Op naar de zuidpool
Na ijzige koude en technische tegenslagen Gaan Wilco en Marc er stevig tegenaan.
26-12-2000 door Olof over Extreme
Op naar de zuidpool
Alsof de vorige records er niet toe deden.
20-12-2000 door Olof over Extreme
De derde etappe
We weten waar we aan begonnen zijn en voelen ons ervaren globetrotters. De route
16-12-2000 door Tineke Straatman over Wandelen
Te voet door De Laars
Leuk idee, maar onhaalbaar...
16-12-2000 door Tineke Straatman over Wandelen
Twee maanden onderweg
nog steeds wekken we verbazing
16-12-2000 door Tineke Straatman over Wandelen
Op twee wielen
Het is warm weer en we besluiten de reis voort te zetten naar het zuiden, naar Falsterbo. Hier komen de trekkende mensen en de trekkende vogels samen op een klein veldje aan de rand van de heide
15-12-2000 door Olof over Motorized
Op naar de zuidpool
Marco en Wilco op weg
9-12-2000 door Olof over Extreme
LARO! Wat een speelgoed.
8-12-2000 door Marco van Barneveld over Motorized
Een emotionele wasbeurt
De fiets is superlicht. Toch gaat het me niet makkelijk af. De helling is dan ook niet zo'n beetje steil. Met mijn hele lichaam leun ik op de pedalen om toch maar vooruit te komen. Nog maar vijf meter. Mijn rug lijkt inmiddels op de befaamde Niagara waterval. Ik pers de laatste lucht uit mijn uitgeputte lichaam zodat de fiets over de top schiet. Ik heb het gehaald! En nu het leuke gedeelte. Want ook hier geldt: what goed up, must go down!
8-12-2000 door Marco van Barneveld over Fietsen
Er valt nog zoveel te ontdekken
Een flink uitgevallen bruine bergmarmot springt over de motorkap van onze 4x4 terreinwagen. Zijn pootjes maken een licht tikkend geluid op de haast nieuwe lak van de Landrover. De noeste auto is een eenvoudige hindernis voor het beestje. Met drie behendige sprongen is hij eroverheen en weer verdwenen. Ik schrik en mors hete thee over m'n hand. Laurence (de gids en chauffeur) lacht, moet de andere kant op kijken om het niet te laten merken. Ik schenk een nieuw kopje in en kijk om mij heen. Wat zijn de Alpen toch mooi. Het kleine beekje waar we staan te pauzeren maakt een zacht gorgelend geluid terwijl het zich een weg baant door de met mooi groen mos bedekte natuurstenen.
8-12-2000 door Jeroen hoevenberg over Motorized
Hydrospeed Help je hersens te ontspannen.
Bruisend en kolkend, zuigt het water me mee. Glimmende koppen van rotsen met een hoedje van glibberig alg doemen af en toe vervaarlijk voor me op. Rustig blijven is het devies en met ijzige kalmte, bijna even ijzig als het water van de rivier, beweeg ik mijn zwemvliezen op en neer om het gevaar te ontwijken.
8-12-2000 door Marco van Barneveld over Watersport


 

 

 

 
   

E-commerce by Compra